Noite dos Museos en San Antón (e agradecemento)

luns 16 maio 2011

 Un ano máis o Museo de San Antón celebrou a Noite dos Museos. Cecáis compre lembrar, con orgullo que penso lexítimo, que o Castelo foi a primeira institución coruñesa que se sumou a esta iniciativa, nacida dos colegas franceses e hoxe asumida polo Consello Europeo, na que os Museos abren as portas aos cidadáns durante a noite, permitindo unha visita insólita.

Non sei, o que é un evidente pecado nestes tempos de consumo do pensamento único, cántos visitantes houbo. Non teño maior curiosidade: a oferta cultural, un servicio (que non ten nada que ver coa industria cultural, un negocio) aos cidadáns, mídese, para os profesionais que merecen tal nome, por outros parámetros. En calquera caso, para os obsesos da cuantificación, digamos que houbo moitos e morra o conto.

Había programada, por orde directa (é dicir, sen consulta ou informe do Museo, como ven sendo habitual nos dous ultimos anos) da Concelleria de Cultura, unha visita guiada ás 10 da noite, 22:00 horas en inglés. Para min era unha hora mala, e recoñezo con auténtica ledicia o meu erro. Na entrada do Museo, onde agardaba botando un pito, cando ía chegando a hora escoitei a moita xente preguntar si a visita era ás 10, de ónde saía, etc. 

No momento de comezar eran moitas as persoas, de tódalas idades (encantoume a presencia de nenos, un deles capitán pirata de incógnito, unha delicia de rapaz, como deliciosa foi tamén a filla dunha xove parella do viciño Culleredo, lindísima e prudente, o que da fe do agarimo e a fonda sensibilidade e inquedanza dos seus pais), que enchían e rebosaban da escaleira de entrada ao recinto.

En compañía da Dra. Rosa Brañas, vivo exemplo de que as Universidades galegas non se enteran dos valores que están a desprezar, botamos dúas horas (e algo máis) de continuo palique coas persoas que decidiron acompañarnos nesa noite. Con elas visitamos o museo por dentro e por fóra. Foi unha noite de verdadeiras portas abertas. Non só estivemos nas sás visitables do piso alto ou no alxibe, se non tamén nos lugares que habitualmente están ocultos ao público visitante: o patio de armas, pechado ata onte, no que foi a primeira visita pública despois das reformas do último ano, a biblioteca que ven sendo o lugar habitual do traballo, as sás en obras da planta baixa, e ata o despacho da dirección no seu estado actual de certo inhabitable.

Eu paseino de medo. Sentín un clima cálido, malia o fresco da noite mariñeira de nordés,  grazas aos sorrisos, ás miradas e as preguntas e intervencións espontáneas das persoas que estaban connosco nesta noite festiva. E xa non falemos da curiosidade insaciable no meu novo e xa gran amigo o xoven pirata, ávido de contemplar os canóns, as caixas de caudais de Nuremberg, os sables e machetes de abordaxe, os trabucos, as balas de ferro e os bolardos de pedra, os tesouros de moedas dos barcos afundidos, a armadura do xefe pirata filipino do XVIII...

Voltei a casa con optimismo, sentindo unha calor na alma que espantaba o frío das persecucións dos dous últimos anos. Sentinme vivo e útil como había tempo que non me ocurría. E de novo comprobei que, frente ao que moitos din, frente á merda de mundo que están (estamos coa nosa pasividade) a crear tantos miserables executivos usurpadores e os seus delfíns e delfinas (o demo os/as leve), o ser humano é bo e xeneroso de por sí.

Hoxe recibín por sorpresa o mellor agasallo da miña vida profesional. Téñeno aquí, nun blog ata agora para min descoñecido (do que roubo a foto que acompaña esta entrada, con permiso de Ramoncín) como descoñecida é a súa autora, Lucía, á que quedo fondamente agradecido. Moito máis agradecido do que ela pode supoñer.

Malia a esaxeración evidente das súas verbas, son estas cousas as que nos dan forza para continuar, para seguir intentándoo, mesmo sabendo que é imposible alcanzar o noso soño. Seguirémolo intentando, Lucía. Por ti e por outros coma ti. Porque estas son as cousas realmente importantes, as que chegan ao fondo, as que nos transforman e nos dan ganas de traballar e de vivir. Como dixo José Larralde,

Cosas no más
cosas
Sólo cosas no más
cosas
Cosas que llevo muy dentro
sin alcanzar
Sólo por cosas como esta
me largo a andar

Gracias, Lucía. Moitas gracias.





Comentarios

¡Gracias a tí!

enviado por Lucía o 17 maio 2011 ás 10:26 AM CEST
Sitio web:: http://entreacto.wordpress.com #



os comentarios foron deshabilitados.